'ik vloog terug'

Ebru Umar, de mondige Turkse Metro-columnist heb ik gisteren voor het eerst ontmoet. Ze wilde namens Radio 1 weten hoe ik mijn verblijf in verschillende asielzoekercentra als tiener heb ervaren. 

Ebru zat in zo'n gele Amerikaanse High School bus op een blauwe stoel naast het raam en droeg een roze muts op haar hoofd. Onrustig twitterde zij met haar oranje winterjas op de schoot. De twee andere hartelijke sprekers: kinderpsychiater Irma en Karin van Unicef Nederland druppelden langzaam binnen. Na een kopje Nespresso, konden we beginnen. En het was een fijn gesprek. 

Ik vloog terug naar 1995 toen mijn blik langs de snelweg van A12 richting Zevenaar heel sterk met een Hollands weiland flirtte dat bijna onzichtbaar door de vroege ochtendmist voor het eerst toch echte schaapjes in de verte aantrof. Precies zoals de omslag van het boek van Paul Scheffer 'Het land van Herkomst' 12 jaar later mijn momentopname langs A12 afbeeldde. 

Het Land van Herkomst - Paul Scheffer

Ik vloog terug naar de goudkleurige koffieautomaat muntjes die ik in mijn handen geduwd kreeg van een hele grote blonde meneer vlak na de angstige binnenkomst in het aanmeldcentrum Zevenaar; ik vloog terug naar de mooi zomer van 1995 in het opvangcentrum Zwolle (en ons kamertje met Back For Good van Take That op 15 inch Philips' tv'tje dat de sfeer bepaalde); ik vloog terug naar de tijd dat ik trots op mijn net gekochte mountainbike met nota bene 18 versnellingen stad Zwolle verkende en verbaasd terugkwam van mijn bevindingen: dat ik het toch heel raar vond dat je door de ramen de naaktheid van de huiskamers vrij kon bezichtigen; ik vloog terug naar mijn verblijf in mooi maagdelijk Drenthe. Ik vloog terug naar het dorpje Geeuwenbrug dat geen mede-kampbewoner toen deze naam kon uitspreken zoals de inheemsen dat konden. 

De goede en slechte tijden, de zoete en bittere herinneringen, de koude kille onzekerheden en warme aangename vrijheden: ik koester ze allemaal. En ik ben Nederland daarvoor ontzettend dankbaar.

UPDATE