Tuesday, May 10, 2011

bio

Zulke scherpe vragen heb ik niet vaak voor mijn kiezen gekregen. Dit staat inmiddels als mijn biografie op de website van NTR

Een uitspraak van jou die ik op het internet aantrof: "Ik voel een morele verplichting en mij intellectueel verantwoordelijk om iets te doen voor de maatschappij.
(Ik erger me eraan dat sommige politici juist stappen zetten in de richting van sharia-wetgeving.)"

Wat kan jij voor de maatschappij betekenen?
...door mee te doen aan het maatschappelijke debat. Ik merk dat ik vaak niet dezelfde politiek-correcte mening heb zoals het in de allochtone kringen gewenst is. Dit terwijl ik wel vele overeenkomsten zie tussen mijn standpunten en die van de liberale burgers in Nederland. Nederland ben ik ontzettend dankbaar doordat ik hier met openarmen ben ontvangen, vele kansen en mogelijkheden heb gehad om mij te ontwikkelen en in vrede, veiligheid maar bovenal vrijheid te kunnen leven. Een goed mens is iemand die idealen heeft. Mijn ideaal is om te streven naar het hoogste goed: de vrijheid.

Men noemt jou weleens 'mediageil' Klopt dit? Zo nee, Wat is de media dan voor jou?
hahaha wat een goede vraag. Ik begrijp dat er misschien mensen zijn die mijn mening niet begrijpen of delen en daardoor op zoek gaan naar een motivatie voor mijn uitingen. Uitingen in de media die vaak als ‘gedurfd’ en ‘gevaarlijk’ beschouwd worden. Met deze analyse komen ze tot de simplistische conclusie: ‘mediageilheid’.

Vaak genoeg heb ik media afgewezen, omdat mijn optreden daarin niet ten goede kwam voor mijn ideaal. Ik zou het alleen doen om in de media te komen. En dan wijs ik het af. Ik ben van mening dat media voor mij een middel is en geen doel. Een middel om mijn ideaal – het streven naar vrijheid – uit te leggen, uit te dragen en hopelijk ook te bereiken voordat ik sterf.

Je ouders besloten toen jij net veertien was, om Iran uit te vluchten. Uiteindelijk kwamen jullie in Nederland terecht. Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke tijd voor je was. Heb je door deze gebeurtenissen bepaalde trauma's opgelopen?
Gelukkig heeft ieder welwillend mens de capaciteit om zich in moeilijke tijden aan te passen. Dat is voor mij en mijn familie zeker het geval. Als ik er nu naar terug kijk, dan sta ik zelf versteld over ons aanpassingsvermogen. Dat ik getraumatiseerd zou zijn hoor ik vooral van de moslims, zelfs van een van onze panelleden. Dat ik getraumatiseerd ben, maar ook dat Iraniërs getraumatiseerd zijn door alle gruweldaden van de politieke islam in Iran. Dit is echt flauwekul. Natuurlijk ben ik niet getraumatiseerd en natuurlijk zijn de Iraniers niet getraumatiseerd.

Iraanse gemeenschap is een van de meest succesvolle etnische minderheden in Nederland met laagste percentage aan deelname in de misdaad en gekkigheid. Ik merk dat moslims het ongemakkelijk vinden dat veel Iraniers niet sterk in leer zijn met Islam. Dat ze niet meedoen met vaste maand Ramadan etcetra. En dat ze kritisch zijn over de islam. Voor hen is de conclusie snel getrokken: hoe kun je een perfecte religie als de islam afwijzen en kritisch erover zijn? en dat ook publikelijk - zoals ik dat doe - uiten? Dan ben ik, is hun antwoord, 'getraumatiseerd' en daardoor tot redelijkheid niet vatbaar. Ik noem dit als een zachte vorm van demonisering van de critici zoals ik van de Iraanse komaf.

Wat is jouw favoriete uitspraak?
Wees consequent in wat je zegt en integer in wat je doet.

Wat vind je van de Halve Maan?
De recensies tot zover zijn erg lovend over onze talkshow. En ik ben vereerd dat ik mee mag doen aan een discussieprogramma op tv dat voor het eerst de pluriformiteit van de mening van de allochtone gemeenschap weerspiegelt. Dat is zeker een verrijking van de Nederlandse media. Ondanks de onvermoeibare inzet van de redactie, vind ik dat we aan tafel niet altijd uithalen wat er in zit. De discussie wordt vaak niet op hetzelfde abstractieniveau behandeld en ik vind het jammer dat politiek-correctheid en het ontkennen en bagatellisering van pijnlijke discussiepunten – zoals positie van de islam tegenover vrouwen en homo’s, ritueel slachten of sociale druk op het dragen van hoofddoekjes – zeer dominant aanwezig is.
Daardoor bereiken we minder dan dat we zouden kunnen.