De Groene Amsterdammer: Het oordeel is aan Allah
Damon Golriz denkt toch dat het nodig was, dat er een comité voor ex-moslims is geweest. “Voordat Jami aandacht vroeg voor het taboe op afvalligheid in de moslimgemeenschap wist de gemiddelde Nederlander niet eens dat er een probleem was.” Golriz was destijds naast Jami het enige lid van het comité dat zich publiekelijk bekend durfde maken. “Alleen dat gaf al aan dat er weldegelijk een probleem is.” Mensen zoals Taebi hebben gemakkelijk praten, vindt Golriz. “zij bagatelliseren het probleem zoals die imams, vindt Golriz. “Hij komt uit een ongelovig gezin. In zijn sociale klasse is afvalligheid veel minder een probleem dan in het gelovige milieu. Golriz komt net als Taebi uit Iran en groeide ook op in een modern gezin. “We waren wel moslims, maar mijn ouders lieten hun leven er niet door leiden. Er werd bij ons thuis meer gelezen dan alleen de koran. Mijn moeder is gek op poëzie en de wereldliteratuur.”
Maar buiten de huiskamer wordt zijn leven bepaald door de strenge islamitische wetten van ayatollah Khomeini. Door de politieke ideeën van zijn vader moet het hele gezin het land uitvluchten. Ze komen per toeval in Nederland terecht, eerst in een asielzoekerscentrum. Daar wordt het gezin Golriz met de nek aangekeken omdat zij sjiieten zijn en de meeste moslims in het opvangcentrum zijn Somalische soennieten. Het gezin verhuist naar een klein dorpje in Zuid-Holland waar Damon een fijne middelbareschooltijd heeft. “Ik was nog steeds zeer gelovig, dacht dat god ons met een reden naar Nederland had gestuurd.”
Tijdens zijn studie in Den Haag, waar hij alleen op kamers woont, begint hij te twijfelen. “Ik zag Afshin Ellian op televisie, ook een Iraniër, die forse kritiek op de islam had, dat zette me aan het denken.” Ook las hij de grote denkers uit de klassieke oudheid, die overal vraagtekens achter durfden te zetten. “Ik besloot om de islam wetenschappelijk tegen het licht te houden en kwam voor mezelf tot de conclusie dat er veel niet klopte. Mijn ouders vonden het moeilijk dat ik niet langer geloofde, maar respecteerden mijn keuze. Ze vonden het wel eng toen ik er voor het comité mee naar buiten trad.” Sinds hij bekent staat als ex-moslim, merkt Golriz dat hij met argwaan wordt bekeken. “Gisteren had ik nog een discussie met een meisje. Ze vroeg zich af waarom ik zo nodig de vuile was van de islam buiten moest hangen. Ze veronderstelde dat ik dat alleen deed om mezelf te profileren en zo in de aandacht te komen in de media. Dat is de voornaamste kritiek die ik steeds krijg op mijn keuze om in de openbaarheid te treden over mijn afvalligheid.” Golriz wordt moe van die beschuldigingen. “Ik zou wel eens willen weten hoe je publiekelijk afstand kan nemen van de islam en kritisch kunt zijn op de islam, zonder meteen als profiteur in het Wilders kamp te worden weggezet. Dat het voor veel moslims zo moeilijk is om kritisch naar hun eigen geloof te kijken, geeft aan dat er nog een lange weg is te gaan.”
[...]
