بیانیه یازدهم میر حسین موسوی را با دقت خواندم. نکات برای اشاره، حمایت و بررسی زیاد است. امیدوارم فرصتی شود که به آنها به تفصیل بپردازم. به اعتقاد من این بیانیه مهمترین بیانیه تشکیلاتی-سیاسی موسوی است که در چند روز آینده با مقالات زیادی – بخصوص در خارج از ایران - روبرو خواهد شد. نکته هائز اهمیت در این بیانیه اشاره نکردن به اتهاماتی است که سردار سپاه جعفری مبنی بر دنبال کردن «پروژه ضدیت با ولایت فقیه و خامنه ای» توسط اصلاحطلبان مطرح کرده بود. تائید و یا تکدیب نکردن این اتهامات توسط موسوی بسیار پرمعنی است. اگر در آینده به سکوت خود در این ارتباط ادامه دهد، و در صورتی که این چنین اتهامات ادامه پیداکنند، میتوان آن را بعنوان رد تلویهی ولایت فقیه توسط موسوی تعبیرکرد. که باید از آن استقبال کنیم
سوال محوری که مدام هنگام مطالعه بیانیه به ذهنم خطور میکرد آن بود که: تا چه حد فونکسیون این بیانیه با مهتوای آن همخوانی دارد؟ و بواقع دلیل تناقضات موجود در آن از چیست؟ آیا آن دلالت بر ترس از بازداشت موسوی دارد یا ترس از پا بیرون نهادن از چهارچوب نظام و نشان از ایمان واقعی موسوی به نظام جمهوری اسلامی(نه یک کامه بیشتر و نه یک کلمه کمتر) را دارد؟ فکر میکنم تنها دلیل دستگیر نکردن موسوی تا کنون، ترس از مردم باشد، ولاغیر. چرا که هم پرونده قضائی-امنیتی برای بازداشتش آماده کرده اند، هم فتوای لازمه را دارند و هم امکان فیزیکی آن را. فقط بعلت نبود مشروعیت، امکان سیاسی برای بازداشت موجود نیست که خوشبختانه تاکنون باعث دستگیری موسوی نشده است
گزینه ای از مهمترین سطور آن را اینجا می آورم و سوالاتی را که از میر حسین موسوی دارم، مطرح میکنم:
اتخاذ رويکردی اجتماعی (و نه صرفاً حکومتی) برای حل مسئله به ضرورتی اجتنابناپذير تبديل شده است، ضرورتی که لازمه آن، بهرهگيری از ظرفيتهای مردمی نظام جمهوری اسلامی است.
نکته: آیا منظور شما آن است که پروژه «اصلاحات نظام» که شما برای تحقق آن کاندید ریاست جمهوری اش شدید دیگر رویکرد واقعگرایانه نیست و فقط یک «رویکرد اجتماعی» (بخوانید: دگرگونی نظام بوسیله اجتماعات مردمی) به ضرورتی اجتنابناپذير تبديل شده است؟
به راستی چه بايد کرد؟ در پاسخ به اين پرسش نخستين قدم آن است که بدانيم چه بايد بخواهيم تا بهترين و بيشترين را خواسته باشيم... در نهضت سبزی که آغاز شده است ما امر غيرمتعارف و نابهنگامی نمی خواهيم. آنچه ما میخواهيم استيفای حقوق از دست رفته ملت است.
نکته: آیا منظورتان «حاکمیت صندوق رای» است؟ اگر آری، پس تکلیف انتخابات در پیش رو انتخابات مجلس را چطور میبینید؟
در ميثاق ملی ما مشروعيت همه ارکان حکومت متکی به رأی و اعتماد مردم است.
نکته:آیا رای و اعتماد مردم تعیید کننده نقش و جایگاه ولایت فقیه است؟
قانون اساسی ما پر از ظرفيتهايی است که هنوز به فعليت نرسيدهاند؛ تأمين آزادیهای سياسی و اجتماعی، رفع تبعيض، امنيت قضايی و برابری در مقابل قانون، تفکيکناپذيری آزادی، استقلال و تماميت ارضی کشور از يکديگر، مصونيت حيثيت، جان و مال اشخاص، ممنوعيت تفتيش عقايد، آزادی مطبوعات، ممنوعيت بازرسی نامهها، استراق سمع و هر گونه تجسس، آزادی احزاب و جمعيتها، آزادی برگزاری اجتماعات، تمرکز دريافتهای دولتی در خزانهداری کل، تعريف جرم سياسی و رسيدگی به آن با حضور هيئت منصفه، آزادی بيان و نشر افکار در صدا و سيما و بیطرفی آن.
نکته:آیا در برهه ای از سه دهه گذشته این «ضرفیت» ها - حتی حداقلی و یا در زمان محمد خاتمی – انجام پذیرفت؟ و براستی دلیل اصلی مشکلات کلان کشور «به فعلیت» نرساندن «ضرفیت»های قانون اساسی جمهوری اسلامی است یا نفس وجودی و متناقض آن که تجربه هشت سال اصلاحات نشان از غیر قابل اصلاح بودن آن در نظام کنونی را دارد، دلیل اصلی مشکلات است؟
شکنجه زندانيان و کشتن آنان، و اعمالی که قلم از ذکرشان شرم میکند.
نکته: چرا در اینجا از ذکر تجاوزات جنسی که انتشار آن توسط آقای کروبی موجب توقیف روزنامه اعتماد ملی و همینطور مفقود شدن آسیب دیدگان این تجاوزات شد، خودداری کردید؟
ما خواستار احيای آن بخش فراموش شده از اهدافی هستيم که اين نهضت عظيم به اميد تحقق آنها آغاز شد.: نمونهای از
آنها آزادی است؛ آزادی عقيده، آزادی بيان، آزادی پس از بيان، آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن، آزادی به تمامی آن معنای جليلی که مردم ما در بهمن ۵۷ تأمين آن را يکی از مهمترين اهداف خود میدانستند، به صورتی که پيروزی انقلاب را بهار آزادی ناميدند. اين آزادی به مفهوم آزادی سياسی و حق انتقاد بیهراس از حاکمان بوده است.
نکته: بسیار قابل تحصین است که آزادی را سرلوحه رسالت خود و این نهضت عظیم قرار داده اید. تفاوت آنچه که شما اینجا به اجمال بیان میکنید و آنچه که بعنوان تعریف سیاسی نظام سکولار برپایه لیبرال دموکراسی است، چیست؟
ما خواستار بازگشت به اسلام ناب محمدی(ص)، اين دين غريب هستيم.
نکته: پس سکولاریسم چه میشود؟ و همینطور حقوق بی دینان و غیرمسلمانان ایرانی؟
تکليفی است بر همه ما که اگر مصلحت کشور و مردم را در امری ديديم از ملامت نترسيم و از شجاعت دريغ نورزيم
نکته: بسیار خوشحال شدم که از «مصلحت کشور و مردم» صحبت کردید و نه از واژه رایج در جمهوری اسلامی بعنوان «مصلحت نظام» که از نظام منظور شخص حقوقی و حقیقی ولی فقیه و جمهوری اسلامی استنبات میشود. «مصلحت کشور و مردم» بدعت فرخنده ایست. بنظرتان آیا «مصلحت نظام» با «مصلحت کشور و مردم» در تعارض نبوده و نیست؟
چرا «راه سبز امید»؟ راه (تا توفيقهايی که در هر مرحله به دست میآوريم پايان کار ندانيم و همواره نگاه به کمالی برتر بدوزيم) سبز (پرچم دلبستگی نسبت به اسلام) اميد (حاکی از هويت ايرانی)مان.
نکته: آیا منظورتان از «کمالی برتر» همان تعریف سیاسی نظام سکولار برپایه لیبرال دموکراسی است؟
آنچه اينجانب در پاسخ به سوال چه بايد کرد پيشنهاد میکنم تقويت و تحکيم اين شبکه اجتماعی است.
ما بر اين باوريم که آزادی زمانی دوام دارد که با عدالت توأم باشد.
نکته: کدام عدالت؟ عدالت اسلامی یا عدالت اجتماعی بر موازین دموکراتیک؟
حداقل آنچه که در اين مرحله می تواند برای برون رفت از بحران وجود داشته باشد: ۵. اعمال اصل ۱۶۸ قانون اساسی در خصوص تعريف جرم سياسی ۶. تضمين آزادی مطبوعات، ۷. به فعليت درآمدن ظرفيت های ايجاد شده در قالب تفسير اصل ۴۴ قانون اساسی برای ايجاد رسانه های شنيداری و ديداری خصوصی ۹. تصويب منع مداخله نظاميان در امور سياسی
ما در راهی پر از نورانيت وارد شدهايم که از هم اينک سالخوردگان را جوان و جوانان را پخته کرده است
.jpg){kind=small}
